Με ενοχλεί όταν η δημόσια συζήτηση για την υγεία στο νησί μας εξαντλείται σε ειρωνείες, αντιπαραθέσεις και σιωπές. Γιατί πίσω από τις ανακοινώσεις, τα εγκαίνια και τις συνεδριάσεις υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται περίθαλψη. Και αυτοί δικαιούνται καθαρές απαντήσεις.
Με αφορμή τα εγκαίνια του νέου Καρδιολογικού Τμήματος στο «Βουβάλειο» που δημιουργήθηκε στον χώρο του παλιού τμήματος κόβιντ την εποχή της πανδημίας, παρουσία του υπουργού Υγείας Άδωνη Γεωργιάδη, τέθηκε στον δημόσιο διάλογο το ερώτημα: «Ποιος θα χρησιμοποιεί τα νέα καρδιολογικά μηχανήματα;».
Η ερώτηση είναι θεμιτή. Κάθε πολίτης δικαιούται να γνωρίζει αν μια αναβαθμισμένη υποδομή διαθέτει το προσωπικό που χρειάζεται για να λειτουργήσει. Όταν όμως η ερώτηση συνοδεύεται από ειρωνείες και αφήνει να εννοηθεί ότι δεν υπάρχει κανένας καρδιολόγος για να αξιοποιήσει τον εξοπλισμό, τότε η ενημέρωση υποχωρεί μπροστά στην εντύπωση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ρεπορτάζ μας, δύο ιδιώτες καρδιολόγοι του νησιού έχουν συνάψει συμβάσεις συνεργασίας με το νοσοκομείο. Επομένως, η έλλειψη μόνιμων διορισμένων καρδιολόγων δεν ταυτίζεται με την πλήρη απουσία γιατρών αυτής της ειδικότητας. Πρόκειται για ουσιαστική διαφορά, την οποία οφείλουμε να εξηγούμε στον κόσμο.
Αυτό, βεβαίως, δεν απαλλάσσει την Πολιτεία από την ευθύνη της μόνιμης στελέχωσης. Οι συμβάσεις συνεργασίας πρέπει να αξιολογούνται με βάση την κάλυψη που πραγματικά προσφέρουν: ποιες ημέρες, ποιες ώρες, ποιες υπηρεσίες και με ποια συνέχεια. Η ύπαρξη δύο συνεργαζόμενων καρδιολόγων δεν απαντά αυτομάτως σε κάθε ζήτημα λειτουργίας του τμήματος. Απαντά, όμως, στον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει κανείς για να χρησιμοποιήσει τα μηχανήματα.
Ο νέος εξοπλισμός αποτελεί δωρεά των αδελφών Κατερίνας και Ηλία Καθοπούλη στην μνήμη των γονιών τους. Μια τέτοια προσφορά αξίζει σεβασμό και ουσιαστική αξιοποίηση.
Προσωπικά, θα περίμενα να βρίσκεται στα εγκαίνια τουλάχιστον ένας από τους δύο συνεργαζόμενους καρδιολόγους. Να εξηγήσει τι προσφέρει ο εξοπλισμός, πώς θα αξιοποιηθεί και τι μπορεί να περιμένει ο ασθενής. Η παρουσία του, με τη λευκή ποδιά και κυρίως με τον επιστημονικό του λόγο, θα έδινε μια συγκεκριμένη απάντηση στη δημόσια αμφισβήτηση.
Σύμφωνα με την εικόνα που καταγράψαμε, κανείς από τους δύο δεν ήταν παρών. Δεν γνωρίζω τους λόγους και δεν θα τους αποδώσω αυθαίρετα κίνητρα. Θεωρώ, όμως, ότι χάθηκε μια ευκαιρία ουσιαστικής ενημέρωσης και στήριξης της προσπάθειας του νοσοκομείου. Όταν παρουσιάζεται ένα νέο τμήμα, πρέπει να παρουσιάζεται με την ίδια σαφήνεια και το σχέδιο λειτουργίας του. Οι πολίτες χρειάζονται να γνωρίζουν πώς θα εξυπηρετηθούν την επόμενη ημέρα των εγκαινίων.
Η ίδια ανάγκη για καθαρές απαντήσεις υπάρχει και στον Ιατρικό Σύλλογο Επαρχίας Καλύμνου, με αφορμή το ζήτημα της πρόσβασης του γραμματέα στα αρχεία που σχετίζονται με τα καθήκοντά του.
Το άρθρο 312 του Ν. 4512/2018 αναθέτει στον γραμματέα τη σύνταξη των πρακτικών του Διοικητικού Συμβουλίου και της Γενικής Συνέλευσης, καθώς και την τήρηση του μητρώου μελών και των βιβλίων που είναι χρήσιμα για τη λειτουργία του Συλλόγου, με εξαίρεση εκείνα του Ταμείου. Το θεσμικό ερώτημα, ωστόσο, παραμένει απολύτως συγκεκριμένο: πώς μπορεί ένας γραμματέας να τηρεί τα βιβλία και το μητρώο, εάν δεν έχει την αναγκαία πρόσβαση σε αυτά;
Κατά την άποψή μου, η ανάθεση μιας ευθύνης προϋποθέτει και την πρακτική δυνατότητα άσκησής της. Αν η πρόσβαση εξαρτάται κάθε φορά από την παρουσία άλλων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, χρειάζεται να εξηγηθεί η βάση και ο σκοπός αυτού του όρου. Οι διαδικασίες προστασίας των αρχείων οφείλουν να διευκολύνουν την ορθή λειτουργία του Συλλόγου. Όταν καταλήγουν να εμποδίζουν την εκτέλεση καθηκόντων, απαιτούν επανεξέταση.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ρεπορτάζ μας, ακόμη και η Πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου Ματίνα Παγώνη, παρενέβη, συστήνοντας να μην παρακωλύεται το έργο του γραμματέα. Η ουσία της υπόθεσης, πάντως, βρίσκεται στις ίδιες τις υποχρεώσεις του θεσμού και στις απαντήσεις που οφείλει να δώσει το Διοικητικό Συμβούλιο.
Ο Ιατρικός Σύλλογος έχει ευθύνη για την προστασία της δημόσιας υγείας, την εποπτεία του ιατρικού επαγγέλματος, την τήρηση των μητρώων, την ιατρική δεοντολογία και την υποστήριξη των μελών του. Για να υπηρετεί αυτή την αποστολή, χρειάζεται πρώτα να λειτουργεί ο ίδιος με διαφάνεια, σαφείς αρμοδιότητες και σεβασμό στους εκλεγμένους ρόλους.
Δεν εξισώνω τις δύο υποθέσεις. Βλέπω, όμως, ένα κοινό ζητούμενο: να αναλαμβάνει ο καθένας την ευθύνη που του αναλογεί και να δίνει εξηγήσεις όταν η δημόσια εμπιστοσύνη κλονίζεται.
Θέλω έναν Ιατρικό Σύλλογο που να μπορεί να ασκεί το έργο του χωρίς εσωτερικά εμπόδια. Γιατρούς που να ακούγονται στη δημόσια συζήτηση με την επιστημονική τους γνώση. Και πολιτικούς παράγοντες που να διεκδικούν καλύτερη περίθαλψη με στοιχεία.
Θα συνεχίσω να ζητώ μόνιμη στελέχωση και επαρκή κάλυψη για το νοσοκομείο μας. Θα αναγνωρίζω, επίσης, κάθε πραγματική βελτίωση και κάθε προσφορά που ωφελεί τους ασθενείς. Η δημοσιογραφική κριτική οφείλει να αντέχει και τις δύο αυτές ευθύνες.
Γιατί ο ασθενής που θα περάσει την πόρτα του «Βουβάλειου» χρειάζεται γιατρό, λειτουργικό εξοπλισμό και έγκαιρη φροντίδα. Σε αυτά θα κριθούμε όλοι.
