Γράφει η Νίκη Μανιά
Έκλεισαν όλες οι πόρτες…….μετά το αρχικό σοκ-πανικό-φόβο, οι άνθρωποι της πολυκατοικίας μας αντέδρασαν με το δικό τους τρόπο ο καθένας.
Οι ένοικοι του τρίτου θορυβήθηκαν….η καταναλωτική τους ευτυχία απειλείτο καθώς δε θα μπορούσαν να βρεθούν στον παράδεισο των μεγάλων εμπορικών, να γεμίσουν τα αυτιά τους με τη βαβούρα γύρω τους, να ανακαλύψουν καινούργιες ανάγκες που δεν ήξεραν ότι είχαν, να αγοράσουν άχρηστα πράγματα που τους γυάλιζαν στις βιτρίνες και τα ράφια….Καημός και πόνος… μέχρι που, πολύ σύντομα, έμαθαν όλοι πως να σερφάρουν από τον έναν αγοραστικό ιστότοπο στον άλλο, και όσοι για πρώτη φορά το προσπαθούσαν, έκαναν εντατικά μαθήματα με τα ανίψια-εγγόνια για να περάσουν το βασικό έστω επίπεδο ΞΚΔ (δηλαδή, Ξοδεύω Καταναλώνω Διαδικτυακά). Τα μηχανάκια των διανομέων, σαν κουνούπια της ασφάλτου, βούιζαν ολημερίς….. και πολλοί από αυτούς… πρώην μάγειρες, εστιάτορες, οικοδόμοι, ή ότι άλλο έπαψε να τους δίνει ψωμί.
Η κα Τασία του ισογείου υπέφερε που δεν μπορούσε να λατρέψει το θεό της στον Οίκο Του…..της έλειπε και το κουβεντολόι με τις άλλες, τα σχόλια για τα δρώμενα στις ζωές των άλλων, και η άμυλα του ανταγωνισμού ως προς ποια ήταν ευσεβότερη, πιο καλά ντυμένη, πιο γενικά προσεγμένη, ή πιο δυστυχισμένη!!! Κι όταν της επετράπη να πάει, την προβλημάτιζε το γεγονός ότι έπρεπε να καλύπτει το μισό πρόσωπό της μπροστά στα θεία….μεγάλη αμαρτία κάποιοι έλεγαν, κι εκείνη με το φόβο της κόλασης που την περίμενε ταλαντευόταν ….. να ακολουθήσει τις οδηγίες υγείας, ή να ενταχθεί με τους αντιρρησίες και να σηκώσει πλακάτ στους δρόμους;;; Λιβάνιζε κάθε απόγευμα καθώς άκουγε το σταθμό της εκκλησίας, και μαζί της έπαιρνε ευλογία δωρεάν η κα Μαρίκα του πρώτου, που παρήγγειλε και, με μεγάλη χαρά παρέλαβε, τη θαυματουργή κουζινομηχανή της…..οι μυρωδιές από τα παράθυρά της παρότρυναν κι άλλους να επενδύσουν χρόνο και ενέργεια στη κουζίνα…τι να σου λέω…….
Το ζευγάρι του τέταρτου την έβγαζαν στο μπαλκόνι με καφέδες, ψησταριές και μπύρες, αναπτύσσοντας κοινωνικές σχέσεις με τα μπαλκόνια της απέναντι πολυκατοικίας…..Τα συνολάκια ήταν πανομοιότυπα…πιτζάμες-φόρμες και παντόφλες-αθλητικά….. Αντάλλασσαν απόψεις για όλα τα θέματα που τους αφορούσαν ή/και για όσα δεν είχαν ιδέα αλλά μπορούσαν να παπαγαλίζουν ότι λεγόταν στα επίσημα κανάλια και στο διαδίκτυο…Για παράδειγμα, ήταν όλοι βέβαιοι πως ‘η στέρηση κοινωνικοποίησης των ανθρώπων θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στη ψυχολογική τους υγεία και κατ’ επέκταση στην παραγωγικότητα και στη συμμετοχή τους στη κοινωνία….’ το δυσμενές αποτέλεσμα αυτού ήταν για όλους προφανές…
Οι νεότεροι ένοικοι, με γνώσεις και επαφές στα κοινωνικά δίκτυα, ασκούντο σε σκηνοθετικές δραστηριότητες……άπειρες λήψεις βίντεο σε όλους τους χώρους του σπιτιού ανταλλάσσονταν στους αιθέρες του διαδικτύου…..τα σενάρια πότε ευφάνταστα και πότε της λύπης και της απόγνωσης…..
Εγώ πάλι, βρέθηκα να συνειδητοποιώ ότι με βόλευε πάρα πολύ αυτή η συνθήκη γιατί εφόσον μπορούσα να βγαίνω για να αγοράζω τη τροφή μου και να περπατώ ως άσκηση ήμουν πλήρως καλυμμένος….. Δεν χρειαζόταν πλέον να βρίσκω δικαιολογίες για να αρνηθώ προτάσεις κοινωνικής εξόδου, ή για να αποφύγω μια επίσκεψη που θα με έκανε να βαρεθώ μέχρι θανάτου με την φλυαρία των συγγενών-κουμπάρων-φίλων…. Έτσι όταν μου τηλεφωνούσαν όλοι αυτοί, ήμουν πανευτυχής που μπορούσα να εκφράσω κι εγώ την ανύπαρκτη αγανάκτησή μου για την υποχρεωτική απόσταση που μας είχε επιβληθεί ….και με όση λύπη μπορούσα να βάλω στη φωνή μου, έλεγα, «Ω, τι κρίμα που δε μπορούμε να συναντηθούμε, να πούμε μια κουβέντα σαν άνθρωποι, τέλος πάντων….είναι τραγικό αυτό που μας συμβαίνει….αλλά τι να κάνουμε, δε μπορούμε αλλιώς…Άντε, καληνύχτα σας!» Κοινωνικοποιούμουν κι εγώ, βέβαια, στο μπαλκόνι ….μαζί με τους άλλους που ήταν στα δικά τους μπαλκόνια, στις αυλές και στις ταράτσες…… Καθόλου δεν έδινα σημασία στις ανησυχίες των διανοούμενων για τα προφητικά κουρδιστά πορτοκάλια κι εκείνο το Φαρενάιτ τετρακόσα κάτι….Με γνώμονα την τεκμηριωμένη κατά την άποψή τους ανάλυση θα έπρεπε λέει να μας προβληματίσουν και να μας αφυπνίσουν όσα βιώναμε καθημερινά……. Εμένα πάντως ως ελεύθερο άτομο, μονάδα όπως μου επιτρέπεται να υπάρχω, δεν με απασχόλησε και δε με απασχολεί γιατί τίποτα δεν μπορώ να ελέγξω και να επηρεάσω μόνος μου…… αυτό που έχω απέναντι μου είναι αόρατο και γι’ αυτό πανίσχυρο!!! Κι αφού δε βλέπω τίποτα συλλογικό που να αξίζει στον ορίζοντα, κουρνιάζω στη φωλιά μου……
Α…ο τύπος του διπλανού διαμερίσματος είναι ιδιαίτερη περίπτωση…..είχε τον Ακάθιστο!! Το πρωί κατά τις οκτώ, τον έβλεπα να βγάζει το σκύλο του βόλτα με το αντίστοιχο μήνυμα ελέγχου, στις έντεκα να βγαίνει για να ψωνίσει τα απαραίτητα στο σουπερμάρκετ, στη μια το μεσημέρι πήγαινε να βοηθήσει τη θεία του που είναι ανήμπορη…….από τις δύο και μισή μέχρι τις πέντε το απόγευμα ήταν μέσα…. Έτρωγε με τη τηλεόραση συντροφιά, έκανε τσιγάρο στο μπαλκόνι ως μέσο κοινωνικοποίησης με το μπαλκόνι παραδίπλα για μισή ώρα….να χωνέψει. Ακολουθούσε σιωπή και ησυχία καθώς έπαιρνε έναν υπνάκο….Στις πέντε παρά πέντε έφτιαχνα εγώ το καφέ μου και έβγαινα στο μπαλκόνι μου….έβγαινε κι αυτός τότε στο δικό του με το καφέ του, επίσης, και κοινωνικοποιούμασταν παρέα μέχρι τις πέντε και μισή. Τότε ήταν η ώρα που έβγαινε για άσκηση! Όταν γυρνούσε, παρακολουθούσε τρομακτικές ειδήσεις που έδειχναν διαστημικούς νοσηλευτές να τρέχουν σε διαδρόμους νοσοκομείου, και μετά έβγαινε για το φαρμακείο ….του τέλειωσαν οι ασπιρίνες…! Το βράδυ-βράδυ έβγαζε πάλι το σκύλο βόλτα, ε και μετά επιτέλους μαζευόταν!!! Κάποιες μέρες έκανε και εξτράκια …πήγαινε ας πούμε το ζωντανό στον κτηνίατρο, ή ο ίδιος είχε ανησυχίες για ένα πονόλαιμο που τον ταλαιπωρούσε……
Έτσι, η πολυκατοικία μας καθρέφτιζε το κόσμο όλο και τόσο καλά το έκανε αυτό, που μπορεί στο τέλος να φάνταζε η παράνοια ως κάτι φυσιολογικό…..Δύσκολο είναι νομίζεις;;;
Ν. Μανιά
Απόφοιτος του McGill University, Montreal, Canada
Ψυχολογία, Ανθρωπολογία
