Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
Η δύναμη της προσφοράς στην καθημερινή ζωή
Συνήθως πιστεύουμε ότι όταν προσφέρουμε κάτι, εκείνος που κερδίζει περισσότερο είναι ο αποδέκτης. Το παιδί που βοηθήσαμε, ο φίλος που στηρίξαμε, ο άνθρωπος που ένιωσε ότι κάποιος τον σκέφτηκε. Κι όμως, πίσω από κάθε μικρή πράξη καλοσύνης, συμβαίνει κάτι εξίσου σημαντικό και μέσα μας.
Οι περισσότερες πράξεις προσφοράς δεν είναι μεγάλες ούτε θεαματικές. Δεν χρειάζονται ηρωισμούς. Μπορεί να είναι μια απλή κουβέντα σε έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη, ένα τηλεφώνημα χωρίς ιδιαίτερο λόγο, λίγος χρόνος αφιερωμένος σε κάποιον που δυσκολεύεται. Κινήσεις μικρές, σχεδόν αθόρυβες, που όμως έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη διάθεση και των δύο πλευρών.
Τη στιγμή που προσφέρουμε, βγαίνουμε για λίγο από τον στενό κύκλο των σκέψεων και των προβλημάτων μας. Μέσα από την ανθρώπινη επαφή, θυμόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι. Δημιουργείται μια αίσθηση σύνδεσης, όχι μόνο με τον άλλον άνθρωπο αλλά και με ένα πιο ζωντανό και ουσιαστικό κομμάτι του εαυτού μας.
Υπάρχει μια βαθιά μορφή πληρότητας που δεν γεννιέται από το «παίρνω», αλλά από το «συμμετέχω». Από τη χαρά ότι στάθηκες δίπλα σε κάποιον, ότι ήσουν παρών σε μια δύσκολη στιγμή. Ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης ή μια απλή αίσθηση ότι κάποιος ένιωσε λιγότερο μόνος, αρκούν πολλές φορές για να αλλάξουν κάτι μέσα μας.
Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι απομονώνονται όλο και περισσότερο, η προσφορά λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη σχέση εξακολουθεί να έχει αξία. Δεν χρειάζεται να λύσουμε τα προβλήματα του κόσμου. Συχνά αρκεί να δείξουμε ενδιαφέρον, να αφιερώσουμε λίγο χρόνο, να προσφέρουμε λίγη φροντίδα.
Η αληθινή προσφορά δεν γίνεται για επιβεβαίωση ή για να νιώσουμε «καλύτεροι». Είναι μια αυθόρμητη ανθρώπινη ανταπόκριση απέναντι στην ανάγκη του άλλου. Και ίσως γι’ αυτό η χαρά που επιστρέφει είναι τόσο αληθινή.
Καμιά φορά, μέσα σε μια δύσκολη μέρα, μια απλή πράξη καλοσύνης αρκεί για να φωτίσει τα πράγματα. Όχι μόνο για εκείνον που τη δέχεται, αλλά και για εκείνον που την προσφέρει. Γιατί τελικά, τη στιγμή που βοηθάμε κάποιον να νιώσει λίγο καλύτερα, κάτι θεραπεύεται και μέσα μας.
