Της Ελευθερίας Τηλιακού, Χωρίς Φίλτρο
Σήμερα στη στήλη μου αλλάζω την συνηθισμένη θεματολογία μου, διότι μου ήρθε η έμπνευση για μια κριτική γευσιγνωσίας.
Τελευταία επικρατεί μια ροπή στην κοινωνία μας προς το έτοιμο φαγητό. Είναι σημείο των καιρών μας να μην έχουμε χρόνο για να ετοιμάσουμε τα γεύματα μας, όμως μια σαλάτα ρε παιδιά μπορούμε και μόνοι μας να φτιάξουμε.
Παρόλα αυτά, μπήκα στον πειρασμό και δοκίμασα πρόσφατα μια σαλάτα έτοιμη, αλλά απογοητεύθηκα. Εμφανίζεται ως μια απόπειρα τοπικής σαλάτας, αλλά μοιάζει περισσότερο με πρόχειρη συνάντηση υλικών που απλώς έτυχε να βρεθούν στο ίδιο μπολ. Η ντομάτα, αντί για ζουμερή και γλυκιά, είναι άγουρη σαν φοιτητής στην πρώτη του εξεταστική σκληρή, ξινή και με γεύση σχεδόν ανύπαρκτη. Οι ελιές, άτονες και χωρίς χαρακτήρα, κουράζουν με εκείνη τη μεταλλική επίγευση που αφήνει την εντύπωση ότι μόλις βγήκαν από βάζο ξεχασμένο σε ντουλάπι.
Το κρεμμύδι κόβεται χοντρά και επιθετικά, διαλύει όποια ισορροπία θα μπορούσε να υπάρξει, ενώ το αγγούρι —υδαρές και νωθρό— προσπαθεί να δροσίσει την κατάσταση αλλά τελικά απλώς αραιώνει το χάος. Η φέτα, πιθανότατα κάποια μέτρια επιλογή ψυγείου, θρυμματίζεται χωρίς να δίνει ούτε το αλμυρό βάθος ούτε την πλούσια υφή που θα περίμενε κανείς.
Το λάδι μοιάζει να μπήκε περισσότερο από υποχρέωση παρά από έμπνευση, ενώ το αλάτι δεν σώζει τίποτα, απλώς δηλώνει παρουσία σαν θεατής σε παράσταση που δεν τον αφορά.
Το αποτέλεσμα είναι μια σαλάτα που δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει ισορροπία. Στην καλύτερη περίπτωση λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ακόμη και τα πιο απλά πράγματα χρειάζονται προσοχή. Το χειρότερο, δεν ξέρουμε τον σεφ της σαλάτας για του μεταφέρουμε τα παράπονα μας, γιατί είναι άγνωστος…
Προτρέπω τους αναγνώστες μου, συνεπώς, όσο μπορούν να αποφεύγουν τα έτοιμα και τα υλικά εκτός εποχής. Μια χαρά μπορείτε να κάνετε τις δικές σας σαλάτες πιο φρέσκες και με υλικά αγνά, δικής σας επιλογής.
Υ. Γ.
Η μίμηση είναι η ειλικρινέστερη μορφή κολακείας
