Το παρακάτω άρθρο αφιερώνεται στον αείμνηστο Γέροντα, μακαριστό Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη πρώην Γάνου και Χώρας, κύριο Αμφιλόχιο από τον Πατέρα Μιχαήλ Ψαρομάτη του Ιερού Ναού Αγ. Νικολάου Wallaroo.
<<Το μικρό ανοιχτό σκάφος σκαρφάλωνε σε ένα κύμα και βυθιζόταν στην κοιλιά του με ένα σύγκρυο. Το νησί είχε χαθεί από τα μάτια τους· γύρω τους απλωνόταν γκρίζος ουρανός και ταραγμένη θάλασσα. Ανάμεσα στα σφιγμένα δόντια ανέβαινε σιγανά η προσευχή του Ιησού, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Το μεγαλύτερο πλοίο που είχε μεταφέρει τους ιεραποστόλους από νησί σε νησί βρισκόταν τώρα πολύ πίσω τους. Στη θέση του ήταν αυτή η μικρή λέμβος, που ανέβαινε και κατέβαινε ανάμεσα στους κυματισμούς σαν να ήταν μετέωρη ανάμεσα στον ουρανό και στο νερό.
Ο άνεμος τραβούσε τα ρούχα και τα μαλλιά. Το αλάτι έκαιγε τα μάτια. Κάθε βουτιά της πλώρης έφερνε μια βιαστική εισροή νερού στο κατάστρωμα. Η βάρκα ανασηκωνόταν πάλι, σαν να την ύψωνε ένα αόρατο χέρι. Εκείνη τη στιγμή, η ανθρώπινη βεβαιότητα φαινόταν μικρή, ενώ η
κραυγή της καρδιάς άνοιγε διάπλατα. Ο επίσκοπος προσευχόταν δυνατά, εμπιστεύοντας το ταξίδι στον Χριστό και στην Παναγία. Το φιτζιανό πλήρωμα έκανε το σημείο του Σταυρού με την ήσυχη πίστη ανθρώπων που κατανοούν τους τρόπους της θάλασσας. Η τρικυμία συνεχιζόταν, και μέσα στο γκρίζο, μια σκοτεινή γραμμή σχηματιζόταν αργά: στεριά.
Καθώς η βάρκα πλησίαζε την ακτή, τα περιγράμματα ξεχώρισαν σε δέντρα και ακρογιαλιά. Όταν τελικά πάτησαν στην άμμο, το χωριό τούς καλοδέχτηκε με τραγούδια, γιρλάντες και ανοιχτές αγκαλιές. Παιδιά έτρεξαν να τους αγκαλιάσουν. Το ταξίδι μέσα από επικίνδυνα νερά και η ζεστασιά της υποδοχής αποκάλυψαν μιαν αλήθεια: η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται μέσα σε δυνάμεις μεγαλύτερες από τη δική μας και κρατιέται σε μια αγάπη βαθύτερη από τον φόβο.>>
Απόσπασμα από το άρθρο: Όπου ο Χριστός βγαίνει στη στεριά: Το Ευαγγέλιο του ανήκειν στα νησιά Φίτζι
