Γράφει η Νίκη Μανιά
Ρόδισε η αυγή τις βουνοκορφές και τον υγρό ορίζοντα εκεί ακριβώς που γέρνει….ξημέρωσε η μέρα! Το καΐκι αρμενίζει στ’ ανοιχτά και γύρω γύρω τα βουνά το γειτονεύουν κι ας είναι τα απέναντι… μια άλλη χώρα τώρα.
Πάνε μέρες που δε βγήκε ο ψαράς να δουλέψει…μπορεί και δέκα. Χειμώνας βλέπεις….δ βοηθούν οι καιροί….μια ο αέρας, μια η βροχή…..δεμένα τα καΐκια….Δύσκολη δουλειά να περιμένεις να σου μιλήσει το κύμα για να βγεις να βγάλεις το ψωμί σου! Ας είναι όμως….,σκέφτεται τώρα ο καπετάν Νικόλας, ….μπαλώσαμε τα δίχτυα, κάναμε τα χρειαζούμενα μερεμέτια…..ε, και τώρα ας δώσει ο προστάτης άγιος να κάνουμε καλή ψαριά…Σκύβει να κοιτάξει προς το βυθό…τα δίχτυα του είναι εκεί κάτω κι οργώνουν ….. το καΐκι λικνίζεται στη ρότα του κι εκείνα το ακολουθούν γεμίζοντας στο διάβα τους με ότι χωρά η απλωσιά τους.
Καθώς περνά η ώρα, σηκώνει το κεφάλι του να δει που στέκει ο ήλιος, κι αποφασίζει ο ψαράς να τραβήξει πάνω τα δίχτυα. Για να δούμε, σκέφτεται, τι κάναμε σήμερα….εύχομαι να μην σκιστήκανε από σπασμένα κιούπια, λαΐνες και σιδερικά…. Ξέρει, όπως και όλοι οι άλλοι, πως ο βυθός είναι γεμάτος από ναυάγια που μαρτυρούν πολιτείες χιλιάδων χρόνων, ….ξέρει ότι είναι πολύτιμα… σημαντικά….δε ξέρει λεπτομέρειες…μα το καταλαβαίνει…και έχει μαζέψει τόσα ….κάποια στολίζουν το σπίτι του, άλλα τα στέλνει πίσω στο βυθό…. Η έννοια του η πιο μεγάλη είναι τα στόματα πούχει να θρέψει….και το ψάρι είν’ η δουλειά του!!
Τα δίχτυα είναι γεμάτα ψάρια που σπαρταρούν…..αλαφρόπετρες, κοχύλια…να κι ένα κοράλλι….Τρυγά τα δίχτυα του μεθοδικά….ευγνώμων για τη σημερινή ψαριά…. Α…μα αυτό τι να ‘ναι άραγε;…Στάθηκε το βλέμμα του καπετάν Νικόλα σ’ ένα παράξενο όγκο που στρογγύλευε κάπως….γονάτισε και τόφερε πιο κοντά του…διέκρινε ένα μάτι….κεφάλι είναι, σκέφτηκε, με καπέλο…..πόση άμμος, αλάτι, κοχύλια πέτρωσαν στο πρόσωπό του με το χρόνο!!….Ποιόν να παριστάνει άραγε; Ποιος ξέρει; Ψηλάφισε το εύρημα με δέος…θυμήθηκε την Κόρη που είναι στο μουσείο….φαντάστηκε κι αυτό εκεί κοντά της! Ναι, αυτό του πρέπει! Μπορεί να μη ξέρει πολλά από ιστορία, αλλά το σεβασμό που της οφείλει τον νοιώθει με όλη τη ψυχή του!! Τινάζει τα δίχτυα μήπως υπάρχει και κάτι ακόμα …Να,….Tόξερε…τόξερε πως δε μπορεί να είναι μόνο του ένα κεφάλι….ξεμπλέκει ένα πόδι….φοράει σανδάλι! Θα τα πάει στο λιμεναρχείο….αυτοί θα ξέρουν τι να κάνουν!!
Καθώς γυρίζει πίσω στο λιμάνι με σκέψεις να γυρνούν μεσ’ στο μυαλό του,….μιλά με τον εαυτό του….
«Θα ξανάρθω …..στην ίδια καλάδα ….να βρεθούν και τα άλλα του μέρη….μην είναι λειψός!!»
Κι έτσι ξημέρωσαν κι άλλες μέρες, ανέβηκαν κι άλλες ψαριές….μαζί μ’ αυτές κι ο χάλκινος θώρακας ντυμένος με δερμάτινη φορεσιά …πάνω στο δέρμα χαραγμένα τα αξιώματα του…. Κι όταν αργότερα βρέθηκε κι ένας θώρακας άντρα που είπαν πως πρέπει να ήταν πάνω σε άλογο, οι άνθρωποι τότε τον είπαν «Έφιππο Ηγεμόνα». Μεγάλο καμάρι οι ψαράδες κάθε φορά που έβρισκαν κομμάτι της ιστορίας του και της δικής μας….. κι άλλα πόδια, κι άλλος θώρακας να γεμίσουν το μουσείο που όλοι καμαρώνουν…. Όμως…. οι ειδικοί που τα πήραν στην πρωτεύουσα για να τα εξετάσουν και να τα εκθέσουν, σκοπό δεν είχαν φαίνεται να τα επιστρέψουν….Ο Ηγεμόνας γύριζε το κόσμο χαιρετώντας κι εδώ οι άνθρωποι αναρωτιόνταν … «Πότε θα γυρίσει πίσω;» ……
Γράμματα και υπενθυμίσεις στάλθηκαν από Αρχές κι από Συλλόγους…μα τίποτα δεν κατάφεραν για το γυρισμό του….και πέρασαν τα χρόνια!
Έπειτα ….μια μέρα σαν τις άλλες σ’ ένα σχολείο, άρχισαν τα παιδιά να αναρωτιούνται και να ζητούν κάτι να γίνει……Τ΄ άκουσαν τα παιδιά οι μεγάλοι κι όσοι μπόρεσαν κίνησαν και πάλι…… με υπογραφές και γράμματα για να τα φέρουν πίσω ……όλα μας τα χάλκινα στο τόπο που βρεθήκαν…. για τις γενιές του αύριο!!!
