«…Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη όσο να πεις…»
— Μανόλης Αναγνωστάκης
«Απέραντες παιδικές ώρες όταν δεν έφτανε ένα ατελείωτο καλοκαίρι για να πάμε από τη μια ροδιά στην άλλη. Κι ω φθινόπωρο μας πήγες πιο πέρα…»
— Τάσος Λειβαδίτης
Υποδεχόμαστε το φθινόπωρο με δύο ποιητές και μια πρόσκληση: να κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από τις εικόνες καταστροφής που αφήνουν πίσω τους τα ακραία καιρικά φαινόμενα, χωρίς να παραβλέπουμε τον πόνο και την αγωνία όσων δοκιμάζονται.
Να ξαναβρούμε τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, το φως που χαμηλώνει γλυκά, τις πρώτες δροσερές βραδιές. Να θυμηθούμε πως η βροχή ποτίζει τη γη και πως η αλλαγή της εποχής μπορεί να μας χαρίσει χρόνο για σκέψη, μνήμη και μια πιο ήσυχη συνάντηση με τον εαυτό μας.
Ο Αναγνωστάκης αναγνωρίζει στη βροχή μια καλοσύνη. Ο Λειβαδίτης αφήνει το φθινόπωρο να μας πάει πιο πέρα από το απέραντο καλοκαίρι των παιδικών μας χρόνων.
Κι εμείς, ανάμεσα στους στίχους τους, ας αφήσουμε λίγο χώρο για την ομορφιά αυτής της εποχής.
Επιμέλεια ποιημάτων Νίκης Ρεΐση
